">">">">">

Znęcanie się wśród rówieśników

Jednym z najbardziej frustrujących faktów na temat znęcania się są dane statystyczne dotyczące tych aktów przemocy.

schemat

Do zdecydowanej większości przypadków znęcania się i zastraszania dochodzi przed publicznością składającą się z innych dzieci (88 % przypadków). Ponadto, dzieci będące tego świadkami interweniują tylko w 20% sytuacji. A jeżeli już podejmą działanie, potrafią zatrzymać połowę przypadków zastraszania, którym starają się przeciwstawić.

Gapie stanowią więc ogromną populację ludzi! Zmiana większości z nich w obrońców lub sojuszników obiektów zastraszania pozwala wyjąć żądło z jednego z najpopularniejszych problemów dzieciństwa.

Niestety, w praktyce nie jest to takie proste. Dorośli nieustannie zachęcają dzieci, aby stawały w obronie innych, padających ofiarami drwin i okrucieństwa. Chcemy widzieć nasze dzieci stające w obronie ofiary zaczepek. Ale wkroczenie w środek konfliktu, aby stanąć naprzeciw tyrana, to bardzo często proszenie o zbyt wiele.

tumblr_majesxd4LT1qam1vf

Badania przeprowadzone przez naukowców z Uniwersytetu Harvarda zostały oparte na pogłębionych wywiadach i przeprowadzone w 23 przedszkolach. Każde dziecko poparło ideę bycia obrońcą, nie gapiem, ale połowa z nich przyznała, że w praktyce bardzo często śmieją się, kiedy widzą innych prześladowanych w swoich środowiskach. Dzieci chcą pomagać i wiedzą, że powinni to robić, ale nie zawsze idzie to w parze z czynami.

Klasyczny problem gapia wpływa również na osoby dorosłe. W słynnym studium w latach 60′ poprzedniego stulecia, naukowcy wykazali, że ludzie, którzy oglądają niebezpieczne sytuacje, dłużej zastanawiają się czy pomóc, jeżeli wokół znajduje się więcej osób. Obecność wielu obserwatorów rozprasza odpowiedzialność i sprawia, że ludzie niepewni społecznych sygnałów, wahają się czy pierwsi wykonać ruch, jeżeli nikt inny go nie podejmuje.

Te wnioski pomagają wyjaśnić, jak Kitty Genovese została brutalnie zamordowana przez nożownika grasującego w Nowym Yorku w 1964 roku, mimo, że wołała o pomoc sąsiadów w pobliskim budynku. Fakty ustalone w toku śledztwa, wykazały, że jeden z sąsiadów otworzył okno i wystraszył mordercę krzycząc: „Zostaw tą dziewczynę!”. Niestety, morderca powrócił, o czym prawdopodobnie wspomniany sąsiad już nie wiedział. Ale i tak wezwanie policji przez jednego z nich zajęło pół godziny – dla Kitty Genovese było już za późno.

Stan Davis, doradca zawodowy i badacz, wskazał, że dzieci mogą pomagać ofiarom zastraszania w cichy, posytuacyjny sposób, poprzez zapytanie ich czy wszystko w porządku lub wysłanie miłej wiadomości. pytanie

Posiadanie przynajmniej jednego obrońcy zmniejsza negatywne skutki sytuacji dla ofiary, a zastraszenie staje się mniej demotywujące.

A co wiemy o dzieciach, które przychodzą z pomocą prześladowanym? I jak możemy zwiększać ich liczbę? Christina Salmivalli podkreśla, że nie jest zaskoczeniem fakt, że dzieci częściej pomagają tym ofiarom, które znają. Ponadto, aktywnych obserwatorów możemy znaleźć pośród grup dzieci, w których nie występują tyrani. Opierając się na wspomnianych powyżej badaniach harvardzkich, dzieci, które pomagają ofiarom zastraszania spoza swojej grupy przyjaciół, mają obiektywne poczucie odpowiedzialności moralnej lub jak określili to naukowcy: „poczucie wspólnego zaangażowania w celu rozwiązania problemów niesprawiedliwości”. Są oni również silnymi członkami swoich grup rówieśniczych – małymi liderami.

Nie możemy jednak polegać, tylko na tych dzieciach z kodeksem moralnym i pozycją w grupie. Najistotniejszym jest, aby dowiedzieć się, jak środowisko klasy lub całej szkoły może rozwijać swój kodeks. Istnieje wiele dowodów na to, że agresja i podłość pośród uczniów może się opłacać pod względem popularności, a to częsta droga do przemieszczania się po drabinie społecznej. Jak więc szkoła lub dana społeczność mogą zmienić nastawienie dzieci i młodzieży, aby nagradzana była chęć niesienia pomocy, zatrzymująca różne okrucieństwa? To pytanie leży w sercu każdego dobrego wysiłku zapobiegającego problemowi zastraszania i jest jedynym, które wyjaśnia dlaczego programy prewencyjne, aby osiągnąć sukces, muszą obejmować całe społeczności.

Taping a fight.

Christina Samivalli skupiła się na jednym z takich programów w Finlandii: program nazywa się KiVa i działa w międzynarodowym interesie redukcji problemu znęcania się i zwiększenia wzajemnego wsparcia dla jego ofiar. Utwierdza on dzieci, które potrafią się przeciwstawiać, że zastraszanie nie stanowi żadnej normy i że większość ludzi na świecie go nie stosuje. Jeżeli niewielka ilość dzieci i młodzieży przeciwstawia się zastraszaniu, to pozostali mogą myśleć, że taka forma przemocy jest w porządku.

W Stanach Zjednoczonych programy mające na celu przeciwdziałanie zastraszaniu (przykładowo Olweus i Steps to Respect) próbują zachęcać do bycia uczciwym. Ale żaden z nich nie rozwiązał zagadki związanej z tym problemem do końca. Jedna z lokalnych aktywistek, która bierze w nich udział,  zaprojektowała nowy program, który wydaje się być obiecujący. Zachęca on nauczycieli i pozostałych pracowników aby wyszukiwać uczniów, którzy odstają od swoich rówieśników, aby dyrekcja mogła im przesłać list z podziękowaniami za ich zasługi i osiągnięcia, o których nie mają lub nie potrafią mieć pojęcia. Nie chodzi tutaj zatem o publiczne włączanie ich w środowisko, bo to mogłoby odnieść odwrotny skutek, ale o początki zmian kulturowych.



Wykorzystano oryginalny tekst autorstwa Emily Bazelon ze strony www.slate.com
Przekład: Justyna Kapelan
Opracowanie: dr Agnieszka Wilczyńska

Wyrażasz zgodę na tzw. "ciasteczka" korzystając z tej witryny internetowej. Więcej informacji..

Pliki cookies na tej stronie internetowej są włączone, aby zapewnić Ci jak najlepsze przeglądanie. Jeśli używasz tej witryny bez zmiany ustawień plików cookie po kliknięciu "Akceptuj", to wyrażasz zgodę na to zgodę. Wyciąg z polityki bezpieczeństwa: §3. Pliki cookies 17. Witryna www.hip.org.pl używa cookies. Są to niewielkie pliki tekstowe wysyłane przez serwer www i przechowywane przez oprogramowanie komputera przeglądarki. Kiedy przeglądarka ponownie połączy się ze stroną, witryna rozpoznaje rodzaj urządzenia, z którego łączy się użytkownik. Parametry pozwalają na odczytanie informacji w nich zawartych jedynie serwerowi, który je utworzył. Cookies ułatwiają więc korzystanie z wcześniej odwiedzonych witryn. Gromadzone informacje dotyczą adresu IP, typu wykorzystywanej przeglądarki, języka, rodzaju systemu operacyjnego, dostawcy usług internetowych, informacji o czasie i dacie, lokalizacji oraz informacji przesyłanych do witryny za pośrednictwem formularza kontaktowego. 18. Zebrane dane służą do monitorowania i sprawdzenia, w jaki sposób użytkownicy korzystają z naszych witryn, aby usprawniać funkcjonowanie serwisu zapewniając bardziej efektywną i bezproblemową nawigację. Stosujemy pliki cookies, aby zagwarantować najwyższy standard wygody naszej witryny, a zebrane dane są wykorzystywane jedynie wewnątrz firmy w celu optymalizacji działań.

Zamknij.