">">">">">

Co, jeśli nasze dziecko zastrasza innych?

Nasze dziecko jest tyranem?!?

turbapl

Żaden z rodziców nie chciałby się dowiedzieć, że jego dziecko zastrasza innych. Niestety, większość tyranów podwórek i szkolnych korytarzy ma rodziców,  do których taka informacja musi dotrzeć. Im szybciej rozwiążą oni problem, tym większe są szanse na uniknięcie długoterminowych skutków takiego zachowania dziecka.


Dzieci, które mają skłonności do znęcania się nad innymi:

– są zagrożone wyższym ryzykiem nadużywania alkoholu i narkotyków zarówno w okresie dojrzewania, jak i w późniejszym życiu;

– często angażują się w bójki, popełniają akty wandalizmu, opuszczają szkoły;

– dwukrotnie częściej mają na kontach wyroki skazujące już jako dorośli, a cztery razy bardziej prawdopodobne jest, że zostaną recydywistami;

– jako osoby dorosłe znęcają się psychiczne lub fizycznie nad swoimi partenerami, małżonkami lub dziećmi.

znaki ostrzegawcze

 


Znęcanie się jest często wyuczonym zachowaniem. Tyrani mogą naśladować agresywne zachowania, których doświadczają w domach. Badania sugerują, że wiele dzieci i nastolatków staje się agresywne w wyniku nieustającego grania w brutalne gry.

Temat jest kontrowersyjny, ale rodzice powinni monitorować poziom agresji, którą dzieci mogą obejrzeć w TV, kinie czy grając w gry. fillettes se tirant les cheveux

Jako rodzice, możemy dawać zły przykład dzieciom poprzez różne werbalne lub fizyczne nadużycia wobec współmałżonków, a także dopuszczanie się na ich oczach takich zachowań jak:

  1. obrażanie trenerów, sędziów lub członków drużyny przeciwnej np. podczas meczu w którym gra drużyna Twojego dziecka;
  2. przeklinanie na innych kierowców na drodze;
  3. upokarzanie kelnerki, sprzedawcy lub taksówkarza, którzy popełnią błąd;
  4. negatywne wyrażanie się o innych uczniach, ich rodzicach czy nauczycielach, przez co Twoje dziecko myśli, że takie zachowania są akceptowalne.

radyturba

  • Wiedza o życiu dziecka. Jeżeli Twoje zachowanie w domu nie wpływa negatywnie na dziecko, możliwe, że robią to jego rówieśnicy i inni znajomi. Twoje dziecko być może stara się dopasować i rozwijać relacje z innymi dziećmi. Porozmawiaj z nim. Im więcej zrozumiesz z jego życia, tym łatwiej będzie zidentyfikować źródło problemu.

 

  • Szkolenie z „zastraszania”. Może ono mieć trudności z rozróżnianiem znaków społecznych, lub zrozumieniem jak bolesne i niszczące może być jego zachowanie. Wzmacniaj empatię i świadomość dziecka, aby spojrzało na swoje działania z perspektywy ofiary. Przypominaj mu również, że takie zachowania mogą mieć konsekwencje prawne.

 

  • Nauka radzenia sobie ze stresem. Tyranizowanie może być próbą odreagowania stresu. Lęki i zmartwienia mogą wykreować niestabilne środowisko rodzinne i szkolne. Ćwiczenia, spędzanie czasu na łonie natury, zabawy ze zwierzęciem są dobrymi możliwościami na odreagowanie stresów, zarówno dla dzieci jak i dorosłych.

 

  • Ustalenie limitów z technologiami. Dziecko musi wiedzieć, że czas jaki spędza przed komputerem, konsolą czy telefonem komórkowym będzie monitorowany. Badania wskazują, że wiele popularnych programów TV i brutalnych gier wzmaga negatywne cechy charakteru, redukuje empatię i zachęca do agresji.

 

  • Ustanowienie jednolitych zasad zachowania. Upewnijmy się, że dzieci rozumieja zasady i kary za ich złamanie. Dzieci mogą uważać, że nie potrzebują dyscypliny, ale brak granic wysyła im sygnał, że rodzicom szkoda czasu na zajmowanie się nimi i poświęcanie im uwagi.


Wykorzystano oryginalny tekst autorstwa Lawrence Robinson i Jeanne Segal,  z HelpGuide.org
Przekład: Justyna Kapelan
Opracowanie: dr Agnieszka Wilczyńska